[S Fic] Need You by... ai_tsuki [Aki]
posted on 25 Dec 2007 08:43 by kirill-crisis in SFiction
Title :: [S Fic] Need You
Author :: ai_tsuki [Aki]
Category :: Romance
Rating :: NC-17
Pairing :: Kibum x Donghae
Author notes :: ฟิคชั่ววูบค่ะ เป็นคนชอบแต่งฟิคสั้นมากๆ เพราะฟิคยาว แต่งแล้วชอบดอง (ข้ออ้างรึเปล่า...==”)
อย่าคิดจะหาสาระกับฟิคเรื่องนี้นะค่ะ เหอๆ อากิเป็นพวกบ้าบอค่ะ คิดอยากจะแต่งอะไรก็แต่ง
แต่ขอคงไว้ซึ่งความหื่นหน่อย ขอให้สนุกกับกับการฟิคนะค่ะ ^^
*เรื่องราวทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นจากจินตนาการเท่านั้น*
~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~
ในยามราตรีที่ควรจะเงียบสงบ แต่ความสงบมันกลับไม่จำเป็นต้องใช้กับสถานที่เหล่านี้เลยซักนิด ยิ่งโดยเฉพาะคืนวันเสาร์แบบนี้ยิ่งไม่จำเป็นเข้าไปใหญ่ เสียงโหวกเหวกโวยวายดังออกมาจากบริเวณหน้าคลับที่ใช้เป็นที่สังสรรค์ของคนกลุ่มหนึ่ง
“อ่าวๆๆ...เดี๋ยวสิพี่ นั่นพวกพี่ๆจะไปไหนกันน่ะ” คิบอมร้องเรียกพวกพี่ๆที่เริ่มโซซัดโซเซกอดคอกันไปคนละทางสองทางไว้
“กับบ้านงาย....กับบ้านกาน...ร๊ากรออยู่...ฮันคยองจ๋า...ฮีชอลร๊ากฮันคยองที่ซู้ดดดด....” ฮีชอลพูดจบก็ตั้งท่าจะเลิฟซีนให้เห็นกลางที่สาธารณะซะแล้ว
“เดี๋ยวๆฮีชอล คุณเมามากแล้วนะ กลับบ้านกันดีกว่า อีทึกเดี๋ยวฉันต้องกลับก่อนนะ ทุกคนไปแล้วนะ ไว้เดี๋ยวเจอกันวันจันทร์ที่มหาลัย บายๆ”
ฮันคยองรีบเอาร่างของคนรักขึ้นหลังก่อนจะพากลับบ้านทันที เพราะเห็นว่าอาการเริ่มจะไม่ไหวแล้ว
“กลับบ้านดีๆนะฮันคยอง”
“อืมๆ รู้แล้ว บ้านฉันอยู่ใกล้ๆแค่นี้เอง นายก็ขับรถดีๆแล้วกัน กลับบ้านกันดีๆนะ”
ฮันคยองหันมาตะโกนบอกอีทึก และบอกกับอีก 5 ชีวิตที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วย อีทึกกำลังจะเดินไปลากคังอินไปที่รถแต่กลับรู้สึกเหมือนมีใครกำลังเดินเซๆเข้ามาหาเขาอยู่จึงหันกลับไปมอง
“ปะ ง้านเราก็กับบ้านกานเถอะน้าซองมิน กระต่ายน้อยของโผ้มมมม.....”
“เฮ้ยยยย!! ไอ้คยู...ทางโน้นนนน...นี่ทึกกี๊ทึกกี้ของช้านนน...อย่ามามั่วเว่ยย...เดี๋ยวยันโครมเลยหนิ....”
คังอินแทบอยากจะหายเมาทันทีที่เห็นรุ่นน้องร่างโปร่งเซถลามาซบอกศรีภรรยาของตน อุ้งเท้าหมียกขึ้นเตรียมจะยันโครมเข้ากับร่างสูงโปร่งของคยูฮยอนแต่ติดที่ว่าตัวเองก็จะยืนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน
“โหยยยย.....ซองมินอ่า.....ดูไอ่พี่หมีอ้วนดิ่....ใจร้ายง่า....หน้าก็โห้ดโหดแถมยังจาจายร้ายอีก...”
“ไอ้คยู...แกว่าครายห๊า!!! เอิ๊กส์....”
“พอเถอะหน่าคังอิน น้องมันเมาจนไม่รู้เรื่องแล้วไม่เห็นรึไง ไปๆ กลับบ้านกันได้แล้ว ซองมิน พาคยูไปขึ้นรถเถอะ เดี๋ยวพี่จะไปส่งเราก่อน”
“ครับๆ เอ๊ะ!...เดี๋ยวสิคยู อย่าเพิ่งได้มั้ย.....บอกว่าอย่าจับไงเล่า!!!”
ทั้งอีทึกและซองมินต่างต้องสู้รบกับคนเมาแถมมือเป็นปลาหมึกทั้งสองคนอย่างหนัก กว่าจะลากร่างหมีๆกับร่างสูงๆของคนทั้งสองไปที่รถได้ก็เล่นเอาซะเหนื่อย
.......ลืมไปแล้วหรอว่ายังมีเขาที่แบกร่างเล็กๆของใครอีกคนอยู่ตรงนี้ด้วย นี่มันอะไรกันเนี่ย!!.....
“เดี๋ยววววว!!! พี่ทึกกี้ อย่าเพิ่งไปสิ แล้วทงเฮล่ะ ยัยหมวยนี่จะทำยังไง?!!”
คิบอมโวยวายหลังจากที่ยืนฟังคนนั้นคุยกับคนนี้อยู่เป็นนานสองนานโดยไม่มีใครสนใจเขาเลยซักนิด แล้วนี่ก็กำลังจะทิ้งเขาไปกันหมด นี่มันเรื่องอะไรกัน แล้วยัยหมวยที่เขาแบกอยู่นี่ล่ะ ไม่มีใครสนใจเลยรึไง =[]=
“อะไรนักหนาคิบอม ทงเฮคนเดียวนายก็ไปส่งสิ เห็นยัยหมวยบอกว่าบ้านมันอยู่ใกล้ๆบ้านนายหนิ ลองถามมันดูแล้วกัน พี่ต้องไปก่อนแล้ว ดึกมากแล้วเนี่ย”
“เฮ้ยยย....เดี๋ยวสิพี่ทึกกี้ ทำงี้ได้ไงอ่ะ”
“ไม่รู้ล่ะ ยัยหมวยแค่คนเดียวนายก็รับผิดชอบไปแล้วกัน กลับบ้านดีๆล่ะ”
สั่งจบร่างขาวบอบบางก็ก้าวขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที แถมยังมีกะใจหันมาโบกมือให้เขาอีกแหนะ คิบอมขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่คนเดียวก่อนจะหันมามองใบหน้าขาวใสของคนที่ซบอยู่กับไหล่เขา ถอนหายใจออกมาเบาๆ
“นี่ ทงเฮ...ตื่นก่อนสิ บ้านนายอยู่ไหนเนี่ย ตื่นมาบอกฉันก่อน” มือหนาทั้งเขย่าและตบไปที่หน้าของทงเฮเบาๆเพื่อเรียกสติ .......คนอะไรคออ่อนจริงๆ รู้ตัวว่าดื่มไม่แข็งยังจะมาเที่ยวที่แบบนี้กับเขาอีก......
“อารายเล่า...ม่ายรู้ๆ ฉันจานอนแล้ววววว ง่วงนอนอ่า...”
“เฮ้ยยย......ยัยหมวย จะมานอนอะไรตรงนี้ ลุกขึ้นมาก่อน ลุกเร็วๆ อายคนอื่นค้าบ้างเซ่!!”
คิบอมต้องใช้ความพยายามอยากหนักกว่าจะเอาตัวทงเฮขึ้นหลังมาได้ ก็เจ้าตัวเล่นทำตัวอ่อนปวกเปียกจะเลื้อยลงไปกองกับพื้นถนนท่าเดียวเลย แถมพอขึ้นหลังมาได้ มือเพรียวก็รัดคอเขาซะแน่น ลมหายใจอุ่นร้อนยังเป่ารดต้นคอเขาอีก ร่างสูงเหลือบไปมองใบหน้าหวานใสที่หลับตาพริ้มอยู่ตรงต้นคอก็เล่นเอาลมหายใจกระตุกวูบ ....คิบอม ท่องไว้ๆๆ นั่นมันเพื่อน.....ยัยหมวยนี่เป็นเพื่อน
....แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าทงเฮเป็นเพื่อนที่น่ารัก น่ากอดมากจริงๆ.......
ร่างสูงสะบัดหัวไล่ความคิดอกุศลออกจากสมองโดยด่วน ก่อนจะตั้งสติแบกร่างบางออกเดินไปตามทาง ปากก็พร่ำถามที่อยู่ของทงเฮไปด้วย ร่างบางก็ให้ความร่วมมือในการบอกทางดีเหลือเกิน
“นี่ยัยหมวย...บ้านเธอหลังไหนเนี่ย ตื่นก่อนสิ นี่ฉันกำลังพาเธอไปส่งบ้านอยู่นะ....”
“ไปบ้านคิบอมไง....ปายบ้านคิบอมไม่ได้หรอจ๊ะ...”
“ได้ไงเล่า จะไปทำไมบ้านฉันล่ะ บ้านเธอหลังไหน บอกมาเร็วๆสิ นี่ดึกมากแล้วนะ!!”
คิบอมต้องใช้ความอดทนอย่างมากในการสื่อสารกับคนเมา ก็อย่างที่โบราณเขาว่านั้นแหละ อย่าถือคนบ้า อย่าว่าคนเมา แต่ตอนนี้คนเมาแถมมือยังอยู่ไม่สุขจะทำเอาเขาหมดความอดทนอยู่แล้ว มือบางที่เที่ยวลูบไล้ไปทั่วแผ่นอกเขาอยู่นี่สิ ถ้าไม่ติดว่าอยู่กลางถนนพ่อจะจับปล้ำซะเลย....==”
“ทงเฮ...อยู่เฉยๆได้มั้ย!!”
“คิกๆ ก็ตัวคีบอมอุ่นอ่า.....คีบอมนี่แข็งแรงจางเลยน้า....”
คนเมาหัวเราะเสียงใส ไม่ได้นำพาถึงอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยงของร่างสูงเลยซักนิด
“อย่ามานอกเรื่องนะทงเฮ ตกลงบ้านเธออยู่ไหน ฉันจะได้ไปส่งถูก หนักนะเนี่ย!!”
“บ้านฉานหรอ....ก้ออยู่ใกล้ๆบ้านคิบอมงายยยย....”
ร่างสูงพยายามนับหนึ่งถึงหนึ่งร้อย คนที่อยู่บนหลังก็ยังคงพล่ามไม่รู้เรื่องอยู่เช่นเดิม มือบางป่ายเปะปะไปเรื่อย บางทีหนักเข้าก็ทำท่าจะล้วงเข้าไปในอกเสื้อเขาอีกตังหาก พาลให้ร่างสูงต้องคอยระงับสติอารมณ์อยู่บอยครั้ง
“ก็รู้แล้วว่าอยู่ใกล้บ้านฉัน แล้วมันอยู่ตรงไหนล่ะ?”
“ก็แหมมมม.....เข้าซอยข้างหน้าน้า แล้วเดินไปสุดซอยเลยงาย บ้านน้านแหละ...”
“อืม...ก็แค่นั้นแหละ.....เฮ้ยยยยย!! ไม่ใช่แล้วยัยหมวย นั่นมันบ้านฉัน เอาบ้านเธอสิ ทงเฮ....ทงเฮ! อย่าเพิ่งหลับนะ”
“ม่ายเอาแล้ว ม่ายบอกแล้ว....ช้านจานอน.....คีบอมนี่ยุ่งจางเลยยยยอ่า...”
“เดี๋ยว ทงเฮ! ทงเฮ!.....เฮ้ย.....”
ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก ลมหายใจที่สม่ำเสมอบ่งบอกว่าร่างบางบนหลังเขาหลับไปแล้ว คิบอมถอนหายใจเบาๆ สงสัยวันนี้คงต้องพาคนตัวเล็กนี่ไปค้างที่บ้านแทนซะแล้ว...
........ช่างมันเถอะ ยังไงพรุ่งนี้ก็วันอาทิตย์ ค่อยให้กลับบ้านพรุ่งนี้เช้าก็ได้......
……
…………..
“โอ๊ย...ถึงซักที เห็นตัวเล็กๆแบบนี้ หนักใช่เล่นนะเนี่ย”
คิบอมโยนร่างของทงเฮลงบนเตียงตัวเองไม่เบานัก ร่างสูงบีบจับไปทั้งหลังไหล่ของตัวเองเพื่อคลายความเมื่อยงบ ก่อนจะก้มลงถอดรองเท้าและจัดที่จัดทางให้ทงเฮได้นอนสบายยิ่งขึ้น
“อื้อ...ร้อนจางเลยคิบอม...”
มือบางดึงทึ้งเสื้อแจ็คเก็ทตัวนอกของตัวเองเพื่อต้องการจะถอดมันออกร้อนให้ใครอีกคนต้องช่วยจัดการให้
“คีบอม....ฉันร้อนอ่า หิวน้ำด้วย”
“เรื่องมากจริงๆเลยยัยหมวย ได้ๆ เดี๋ยวฉันไปหาผ้ามาเช็ดตัวให้แล้วกัน”
คิบอมเดินกลับมาพร้อมกับผ้าขนหนูชุบน้ำบิดหมาดๆ ก่อนจะนั่งลงข้างเตียงแล้วบรรจงเช็ดหน้าและลำคอให้ทงเฮ ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยอย่างอึดอัด แต่เมื่อได้ผ้าผืนเย็นๆเช็ดหน้าเช็ดตาให้ก็หลับตาพริ้ม ดูสบายตัวขึ้น คิบอมพยายามที่จะไม่มองไปที่ลำคอระหง ใบหน้าขาวใส และกลีบปากบางสีแดงสดมากนัก
…..ยังไงคนตรงนี้ก็คือเพื่อนนะคิบอม ท่องไว้ๆ....
“ยัยหมวย ไหนบอกว่าหิวน้ำไง หลับแล้วหรอ...”
“ยังไม่หลับซักหน่อย คิบอม...ป้อนหน่อยสิ....”
ร่างสูงลมหายใจกระตุกวูบกับคำอ้อนที่ทงเฮส่งมาให้ ร่างบางอาจจะไม่ได้คิดอะไรกับคำพูดนั้นเลยก็ได้ หากแต่คนฟังนี่สิ จะไม่คิดอะไรก็เห็นจะไม่ทันซะแล้ว ......อย่ายั่วฉันทงเฮ ฉันความอดทนไม่สูงนักหรอกนะ....คิดได้แค่นั้น แต่เจ้าตัวก็พยายามกดเสียงให้เป็นปกติก่อนจะเอ่ยออกไป
“ไม่เอาหน่าทงเฮ เธอก็ลุกขึ้นมาดีๆสิ นอนไม่ขยับแบบนี้จะป้อนได้ไงล่ะ”
ดวงตากลมโตลืมขึ้นสบกับดวงตาคมของคิบอมนิ่ง นัยน์ตาราวกับลูกแก้วใสมีแววยั่วยวนหยอกล้ออยู่กลายๆ ก่อนจะแปรเปลี่ยนให้เป็นแววตาอ่อนเชื่อม กลีบปากบางเผยอยิ้มน้อยๆ เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา
“ก็ป้อนด้วยปากของคิบอมไง.....”
(เซ็นเซอร์สักหน่อยดีกว่า = =)
และแล้วสิ่งที่ร่างบางเรียกหาก็ได้รับการเติมเต็ม ร่างสูงไม่ต้องรอให้ทงเฮพูดจบประโยคดีด้วยซ้ำ ริมฝีปากอุ่นร้อนก็แนบลงกับกลีบปากบางของอีกคนทันที บดคลึงอย่างแผ่วเบาแต่เร่าร้อน ลิ้นชื้นแล่บเลียออกมาแตะริมฝีปากบางเบาๆ ทงเฮก็รู้หน้าที่เผยอปากให้คิบอมได้ส่งเรียวลิ้นเข้าไปหยอกล้อและทักทายภายในช่องปากอุ่นของตน สองมือเพรียวยกขึ้นโอบรอบคอร่างสูงไว้ ลากไล้ป่ายเปะปะไปทั่วแผ่นหลังแกร่งด้วยแรงอารมณ์
“อื้ออออ.....คิบอม...”
คิบอมกดจูบลงกับซอกหู ขบเม้มเบาๆก่อนจะลากริมฝีปากร้อนเรื่อยไปตามซอกคอขาวนวล สองมือแกร่งล้วงเข้าไปใต้เสื้อยืดของร่างบางก่อนจะถลกมันขึ้นเผยให้เห็นแผ่นอกขาวนวล ริมฝีปากร้อนแวะลงทักทายกับยอดอกสีสวยนั้นทันที อีกข้างก็ใช้มือบดขยี้ไม่ให้น้อยหน้ากัน เรียกเสียงครางกระเส่าพร้อมบิดกายเร่าจากร่างบางได้เป็นอย่างดี ก่อนที่คิบอมจะดึงเอาเสื้อยืดที่แสนจะเกะกะให้หลุดออกทางศีรษะของร่างบางอย่างง่ายดาย
ร่างสูงก้มลงชิดใบหน้าหวานใส นัยน์ตาสีนิลจ้องสบกับเจ้าของดวงตาที่เป็นประกายสวยใสราวกับอัญมณี ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะเอื้อยเอ่ยบางอย่างออกไป
“ทงเฮ..ถ้าเธอไม่รีบหยุดฉัน....ผ่านคืนนี้ไป ความเป็นเพื่อนของเราอาจจะไม่เหลือแล้วก็ได้นะ.....”
“ฉันไม่สนหรอกความเป็นเพื่อนอะไรนั่น.....ฉันต้องการคิบอมนะ....”
แล้วความกังวลทั้งหลายทั้งมวลในหัวสมองของคิบอมก็ถูกปัดทิ้งไปอย่างง่ายดาย เขาก็ไม่สนแล้วเช่นกันกับความเป็นเพื่อน เขารู้แต่ว่าตอนนี้เขาต้องการคนๆนี้ ถึงจะไม่รู้แน่ชัดว่าความต้องการนี้เกิดจากอะไร แต่เขาก็ไม่สามารถหยุดตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว
“ทงเฮ...ฉันก็ต้องการเธอเหมือนกัน...”
ริมฝีปากร้อนป้อนจูบที่แสนจะหฤหรรษ์ให้กับทงเฮอีกครั้ง ไฟปรารถนาของทั้งสองคนกำลังลุกโชติช่วงยากจะดับได้เสียแล้ว มือบางพยายามดึงทึ้งเสื้อยืดของคิบอมให้หลุดออก ร่างสูงเข้าใจได้เป็นอย่างดี จึงยืดตัวขึ้นและถอดมันออกซะเอง ความร้อนของผิวเนื้อเปล่าเปลือยเรียกให้แรงอารมณ์โหมกระพือยิ่งขึ้น
มือหนาลูบไล้ฟ้อนเฟ้นลงกับผิวเนื้อขาวนวลและแสนจะหอมหวานของคนใต้ล่าง ก่อนจะไปหยุดที่ขอบกางเกงยีนส์สีซีดของทงเฮ คิบอมจัดการปลดเข็มขัดและกระดุมออกอย่างรีบร้อน ก่อนจะดึงพันธนาการเหล่านั้นออกทางปลายเท้า ลิ้นร้อนแตะหยอกเย้าเข้ากับสะดือสวย ขบกัดเรื่อยลงไปถึงท้องน้อยขาวนวลจนถึงส่วนที่ต่ำกว่า เมื่อส่วนอ่อนไหวถูกครอบครอง เสียงหวานก็กรีดร้อง สะโพกบางแอ่นรับอยางไม่รู้ตัว
“อ๊าาาา.........คิ...บอม.....อึ่ก...อื้อออ.....”
ทงเฮยกมือขึ้นปิดกลั้นเสียงครางของตัวเองอย่างตกใจ ริมฝีปากบางขบเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่เพิ่งเคยจะได้รับ คิบอมเอื้อมมือมาจับมือทงเฮออก ก่อนจะสอดประสานมือกันไว้
“ร้องออกมาเถอะทงเฮ....ฉันอยากได้ยินเสียงเธอ....”
ริมฝีปากร้อนเข้าครอบครองส่วนอ่อนไหวของทงเฮ ขบไล่ตั้งแต่ส่วนปลายก่อนจะครอบครองเข้าไปจนสุด ขยับรูดขึ้นลงตามจังหวะแห่งอารมณ์ เสียงหวานครางกระเส่า สะโพกมนขยับเข้าหารับจังหวะที่คิบอมปรนเปรอให้ นิ้วมือแกร่งค่อยๆสอดแทรกเข้าไปยังช่องทางคับแคบโดยอาศัยหยาดน้ำรักที่ทงเฮหลั่งออกมาเป็นตัวนำทาง ช่องทางสีสวยตอดรัดนิ้วมือแกร่งของคิบอมอย่างเร่าร้อน
“อ๊ะ.....อื้มมมม....คิบอม....”
เรียวเล็บจิกลงกับหลังมือแกร่งของคิบอม อีกข้างก็สางเส้นผมสีน้ำตาลเข้มของร่างสูงจนยุ่งเหยิง 3นิ้วแกร่งของคิบอมช่วยกันขยับขยายช่องทางและควานหาจุดกระสัน ทงเฮกรีดร้องเสียงหวาน สะโพกมนแอ่นหยัดเมื่อคิบอมกดย้ำลงกับจุดกระสันนั้น ร่างบางหอบหายใจถี่รัว คิบอมผละออกมาจากทงเฮก่อนจะลุกขึ้นปลดพันธนาการส่วนล่างของตัวเองออกจนหมด
สองมือแกร่งจับพลิกให้ร่างบางคว่ำหน้าลงกับที่นอนก่อนจะดึงรั้งสะโพกมนขึ้นสูง ทงเฮกดหน้าลงกับหมอน พยายามผ่อนคลายเมื่อรับรู้ถึงสิ่งที่เขาจะต้องได้รับต่อไป แต่ถึงกระนั้นเมื่อคิบอมกดแกนกายร้อนผ่าวเข้าหา ทงเฮก็ผวาเฮือก นิ้วเรียวจิกทึ้งที่นอนจนยับยู่ยี่ เรียวขาขาวพยายามแยกออกกว้างเพื่อให้รับกับการสอดใส่ของคิบอม
“อึ่ก...ทงเฮ....ผ่อนคลายสิ หายใจลึกๆ....ถ้าเธอเกร็งแบบนี้ฉันจะขยับไม่ได้นะ..” เสียงทุ้มแหบพร่ากระชิบบอกอยู่ตรงขมับชื้นเหงื่อของทงเฮ ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มร้อนจะขบเม้มตั้งแต่ท้ายทอยสวยไล่เรื่อยไปจนถึงแผ่นหลังบาง
คิบอมกระแทกกระทั้นเข้าหาความคับแน่นภายในอย่างหนักหน่วงเร่าร้อน สองมือแกร่งจับสะโพกมนให้ขยับรับจังหวะที่เจ้าตัวกำลังควบคุมอยู่ ก่อนจะเลื่อนไปกอบกุมส่วนอ่อนไหวของทงเฮ ขยับชักนำให้ร่างบางไปถึงฝั่งฝันพร้อมๆกัน ร่างบางครางเสียงหวาน รู้สึกหูอื้อในสมองขาวโพลนไปหมดกับแรงอารมณ์และความรู้สึกที่คิบอมเติมเต็มให้
“คิบอม...จะไปแล้ว....ฮ้า.....อ๊าาาา!!...คิบอม...ฉันรักนาย...ฉัน..รักคิบอมนะ....อื้อออ...”
“อืม....ทงเฮ......ทงเฮของฉัน”
หยาดหยดแห่งอารมณ์ของทั้งคู่ได้ถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น คิบอมรู้สึกอิ้มเอมกับคำรักของทงเฮ ไม่ได้รังเกียจคนใต้ร่างนี้เลยซักนิด แถมยังรู้สึกปลาบปลื้มไปกับคำรักอ่อนหวานนั้นเสียด้วยซ้ำ ร่างสูงค่อยๆถอดถอนแกนกายออกช้าๆก่อนจะล้มตัวลงนอนและดึงทงเฮเข้ามาแนบชิด ใบหน้าหวานยังแดงกร่ำเพราะแรงอารมณ์ ดวงตากลมสวยเหลือบขึ้นมองคนที่โอบกอดตัวเองไว้ช้าๆ
“คิบอม....”
เอ่ยได้เพียงเท่านั้น ริมฝีปากหนาก็แตะจูบลงกับกลับปากบางอย่างแผ่วเบา ไม่ได้จาบจ้วงหรือล่วงล้ำไปมากกว่านั้น
“เธอรักฉันจริงๆรึเปล่าทงเฮ....”
มือแกร่งไล้ไปตามโครงหน้าสวยได้รูปของทงเฮ นัยน์ตาสีนิลจ้องลึกเหมือนต้องการค้นหาความจริงเอากับดวงตาผลึกสวยของคนตรงหน้า ไม่อยากปฎิเสธตัวเองว่าเขาก็อยากได้ยินคำบอกรักจากทงเฮอีกครั้งเหมือนกัน...
“จริงสิ....รักมาตั้งนานแล้วด้วย แต่นายไม่เคยสนใจฉันเลย” ใบหน้าหวานก้มต่ำเมื่อนึกถึงความจริงข้อนี้
“ก็ฉันไม่คิดว่าเดือนคณะอย่างเธอจะมาสนใจคนอย่างฉันหนิ.....ฉันดีใจนะที่เธอรักฉัน....ทงเฮ...คบกับฉันนะ ให้ฉันได้ดูแลเธอ.....ได้มั้ย?.....”
“อืม....ก็ฉันเป็นของคิบอมแล้วหนิ ถ้าไม่คบกับคิบอมแล้วจะให้ไปคบกับแมวที่ไหนล่ะ...”
รอยยิ้มสวยหวานถูกส่งให้คิบอม ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใส ทงเฮซุกตัวเข้าหาไออุ่นตรงหน้าอย่างโหยหา.....ไขว่คว้ามานานแล้วกับความรักนี้ จะไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาด....
………คิมคิบอมเป็นของลีทงเฮแล้ว.....และจะเป็นของทงเฮคนเดียวตลอดไป..........
......
...................
“เป็นไงยัยหมวย ยิ้มหน้าบานมาเชียว แปลว่าแผนสำเร็จใช่มั้ย?” อีทึกเอ่ยทักขึ้นก่อนเมื่อเห็นทงเฮเดินยิ้มหน้าบานเข้ามาในกลุ่ม
“นั่นสิ ดูมีน้ำมีนวลขึ้นทันตาเห็นเลยนะ สวยขึ้นรึเปล่าเนี่ยทงเฮ ฮ่าๆ.....” ฮีชอลช่วยเสริม เรียกสีแดงระเรื่อบนใบหน้าของทงเฮไดอย่างรวดเร็ว
“พวกพี่ๆก็...อย่าแซวผมนักเลย แค่นี้ก็อายจะแย่แล้วนะ ต้องขอบคุณพวกพี่ที่ช่วยผมเลยนะเนี่ย ถ้าคืนนั้นไม่ได้แผนแกล้งเมาของพวกพี่ๆนะ สงสัยผมได้ขึ้นคานแน่ๆ” ทงเฮยิ้มตอบน้อยๆ
“ก็ฉันบอกแล้วว่าไอ้บอมหน่ะมันปากแข็ง จริงๆแล้วมันก็ชอบทงเฮนั่นแหละ จริงมั้ยจ๊ะทึกกี้จ๋า...โอ๊ยยยยย!!...”
คังอินร้องเสียงหลงเมื่อถูกศรีภรรยานางฟ้าสุดสวยหยิกเข้าที่พุงให้อย่างเต็มรัก
“เออ...จริง แต่พูดเฉยๆไม่ได้รึไงคังอิน มือเนี่ยจะลูบหาอะไรนักหนาห๊า!!!.....” เสียงหวานตะวาดใส่คนรักร่างหมีเรียกเสียงหัวเราะครื้นเครงภายในกลุ่มได้ทันที ก็เพราะว่าการหยอกล้อกัดกันของคังอินกับอีทึกช่วยเพิ่มสีสันในแต่ละวันได้ดีทีเดียว
“ว่าแต่คิบอมมันไปไหนล่ะ ทำไมถึงไม่มาด้วยกัน?”
“อ่อ...เขาเดินไปซื้อน้ำน่ะพี่ฮีชอล......นั่นไงมาโน่นแล้ว...”
คิบอมเดินถือแก้วน้ำอัดลมมายื่นให้ทงเฮก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างคนรักหมาดๆของตน
“พวกพี่คุยอะไรกันอยู่หรอ...หัวเราะเสียงดังเชียว”
“ก็นินทาความโง่ของแกอยู่ไงไอ้บอม ฮ่าๆ.....”
“ความโง่ของผม?....อะไรพี่คังอิน พูดให้มันดีๆนะ” คิบอมเริ่มหันไปตาขวางใส่พี่หมีร่างใหญ่ที่นั่งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อย่างเอาเรื่อง
“ไม่มีอะไรหรอกคิบอม ไอ่หมีมันก็ปากหมาไปเรื่อยแหละ...อย่าไปถือสาเลย พวกเรากำลังดีใจกับทงเฮตังหากที่ไม่ต้องขึ้นคานแล้ว ฮ่าๆๆ.....”
เสียงหัวเราะเฮฮาดังขึ้นอีกครั้งเมื่ออีทึกพูดจบ แล้ววงสนทนาก็ดำเนินต่อไปอย่างครื้นเครง มือหนาของคิบอมค่อยๆเอื้อมมาโอบรอบเอวของทงเฮอย่างรักใคร่ ก่อนที่ใบหน้าคมจะก้มต่ำกระซิบถ้อยคำบางอย่างใส่ใบหูเล็ก......ถ้อยคำที่แทบจะเรียกเลือดทุกหยดในกายให้มาร่วมกันอยู่บนใบหน้าหวานของทงเฮได้ในพริบตา
..........ฉันยังไม่ได้บอกทงเฮเลย ว่าฉันก็รักทงเฮเหมือนกัน........
+++++++++++++++ END +++++++++++++++++
edit @ 25 Dec 2007 08:44:19 by *~. KiRill .~*
edit @ 25 Dec 2007 08:46:17 by *~. KiRill .~*